RACHUNEK

3 grudnia 2010

RACHUNEK

Postarzały się jabłonie i zdziczały śliwy

Ogień trawi ogień płonie okrutny i mściwy

Przestań ogniu odejdź ogniu nie pal mego sadu

Przyjdź tu burzo przynieś deszcze uczyń nań opadu

Postarzały się jabłonie i zdziczały grusze

Ogień pali moje serce rozdziera mą duszę

Dymy dławią gryzą gardło w oczy kłują pieką

Popłynąłem statkiem życia całkiem inną rzeką

Gra orkiestra brzęczy metal tańczą arlekiny

Cyrk się kończy mego życia z głowy pełzną drwiny

Siedzę sobie w szarym kącie na przystani losu

Chcę przywołać w duszę światło jakoś brak mi głosu

Już ujrzałem przez lunetę  otchłań czasu ,wieki

Śmiesznie mały człowieczyna zastawiał zasieki

Mógł choć raz tak poszybować uciec z wiatrem w pola

Lecz nie chciała człowieczyna zmurszała mu wola

Stanął błazen w czarnym stroju  blisko człowieczyny

Zamiast śmieszyć bawić miną wszczął strach , zaręczyny

Masz tu pierścień złota czarny co blask jego mdleje

Ogień trawi ogień furczy paszczą zewsząd zieje

TANGO ROZPACZY

7 luty 2011

TANGO ROZPACZY

Gra harmonia i gitara

Na parkiecie pląsa para

Podtrzymują namiętności

Przy muzyce w gotowości

Wisi mu na torsie ona

Lecz to nie jest jego żona

Ale ulec jest gotowa

Dansingowa stara krowa

On przystojny wybiegł z domu

Chciał się żalić byle komu

W alkoholu zapomniany

Przy niej koi swoje rany

Jego życie tak splamione

Szef mu ukradł piękną żonę

Bez oporu poszła sama

Woli bosa niźli chama

Zabawił się nią przez chwilę

Było całkiem jemu mile

Potem rzucił ją do kąta

Na dansingu gdzieś się pląta

Noce całe nie przespane

Życie takie zafajdane

Opowiada ta melodia

W namiętności taka zbrodnia

 

Rozpaczy tango tango rozpaczy

Wiele chwil razem nic już nie znaczy

Rozpaczy tango tango rozpaczy

Zdrady swej żony mąż nie wybaczy

DO PRZYJACIÓŁ PANA BOGA

10 marca 2011

DO przyjaciół PANA BOGA

Klasztor Shaolin w legendach słynie,

Walecznych mnichów mit nie zaginie.

I bez kozery ,mistrzów fechtunku

Wezwiesz na pomoc ,krzycząc ratunku.

Lepszy niż w bazach marines foki,

Do tyłu salta w powietrzu skoki,

Młócą cepami ,robią motyką,

Pietyzm z artyzmem ,technik z taktyką.

Niema znaczenia  jakim orężem,

Szablą czy dzidą ,zawsze jest mężem,

Zawsze mnich walczy o słuszną sprawę,

Broni biedaków gdy ma obawę.

Na szafot stawia nawet swe życie,

W cieniach zaułków ,samotnie ,skrycie.

Nie pragnie nagród i fanfar w fleszach.

Sens ideałów w sławę nie miesza.

Ubóstwo bycia i duch skromności,

Na piedestale puchar godności,

Cnota pokory ,sprawy oddanie,

Walka z krzywdami ich powołanie.

Jakże się odnieść do takiej wiary

W dzisiejszym świecie bezdusznej miary.

Czy Bóg istnieje ,w jakim umyśle ?

Buddyzm bez Boga ,czy tam jest  -myślę.

BETONOWE KONIE

13 października 2011

BETONOWE KONIE

Poszły konie po betonie

Dudni kopyt tętent

Ani jednej łzy nie ronię

Udał mi się przekręt

Dech rozpiera moją klatę

Czuję się szczęśliwy

Leszcz wypłacił mi wypłatę

Jest jak koń płochliwy

Poszły konie po betonie

Niema po nich śladu

Leszcz niech w toni wody tonie

Utop ty się dziadu

Nie mam żadnych więc skrupułów

Ani też obiekcji

Skoro w świecie tyle mułów

Niech uczą się lekcji

Poszły konie po betonie

Jadę na nich wierzchem

Znów za świeżym leszczem gonię

Złapałem i pierzchłem

Niosą konie po betonie

Jak na fali żagiel

Nigdy okręt nie zatonie

Burdel tu i magiel

WĘDKARSKA HISTORIA

Niedziela 29 01 2012

Niesamowita historia

Pewien wędkarz nad jeziorem

Wzmagał z wielkim się potworem.

Szczupak mocno wodą chlapie

Swym ogromnym pyskiem kłapie.

Kłapnął żyłkę, kłapnął wędkę,

Na wędkarza też miał chętkę.

Lecz się wędkarz zreflektował,

Wiosłem biedak się ratował.

Lecz szczupaka tak poniosło,

Migiem pożarł całe wiosło.

Groźnie patrzył na wędkarza,

Co się nigdy tak nie zdarza.

Podczołgał się z miną żwawą

I chce odgryźć nogę prawą.

A nasz wędkarz ,biedaczysko

Podskakuje  mimo wszystko.

Aż się kiwa łódka cała.

Bestia wcale nie przestała

I napiera mocniej jeszcze .

-Na kolacje zjadam leszcze,

-Na śniadanie lubię brzany,

-A na obiad ;-jem barany.

Kłapnął szczupak więc wędkarza

Co nad wodą to się zdarza.

Właśnie taką miał ochotę

I go połknął niczym szprot-ę .

-Opakowania nie znoszę.

Wypluł ciuchy i kalosze.

Poczym wskoczył do jeziora

Już nie widział nikt potwora.

I nie widział nikt wędkarza.

Co nad wodą też się zdarza.

Aż się w głowie to nie mieści

Takie z wody słychać wieści.

Usłyszeli to wędkarze

Nad jeziorem w pewnym barze.

I choć mieli dość ochoty

Tylko zjedli w barze szproty.

Nie chcąc mieć z nim do czynienia

Wyszli mówiąc do widzenia.

Póki pływa ta w nim zmora

Niema wieści z nad jeziora .

Bo też niema tam wędkarzy.

O horrorze ,nikt nie marzy.