DO PRZYJACIÓŁ PANA BOGA

10 marca 2011

DO przyjaciół PANA BOGA

Klasztor Shaolin w legendach słynie,

Walecznych mnichów mit nie zaginie.

I bez kozery ,mistrzów fechtunku

Wezwiesz na pomoc ,krzycząc ratunku.

Lepszy niż w bazach marines foki,

Do tyłu salta w powietrzu skoki,

Młócą cepami ,robią motyką,

Pietyzm z artyzmem ,technik z taktyką.

Niema znaczenia  jakim orężem,

Szablą czy dzidą ,zawsze jest mężem,

Zawsze mnich walczy o słuszną sprawę,

Broni biedaków gdy ma obawę.

Na szafot stawia nawet swe życie,

W cieniach zaułków ,samotnie ,skrycie.

Nie pragnie nagród i fanfar w fleszach.

Sens ideałów w sławę nie miesza.

Ubóstwo bycia i duch skromności,

Na piedestale puchar godności,

Cnota pokory ,sprawy oddanie,

Walka z krzywdami ich powołanie.

Jakże się odnieść do takiej wiary

W dzisiejszym świecie bezdusznej miary.

Czy Bóg istnieje ,w jakim umyśle ?

Buddyzm bez Boga ,czy tam jest  -myślę.

BETONOWE KONIE

13 października 2011

BETONOWE KONIE

Poszły konie po betonie

Dudni kopyt tętent

Ani jednej łzy nie ronię

Udał mi się przekręt

Dech rozpiera moją klatę

Czuję się szczęśliwy

Leszcz wypłacił mi wypłatę

Jest jak koń płochliwy

Poszły konie po betonie

Niema po nich śladu

Leszcz niech w toni wody tonie

Utop ty się dziadu

Nie mam żadnych więc skrupułów

Ani też obiekcji

Skoro w świecie tyle mułów

Niech uczą się lekcji

Poszły konie po betonie

Jadę na nich wierzchem

Znów za świeżym leszczem gonię

Złapałem i pierzchłem

Niosą konie po betonie

Jak na fali żagiel

Nigdy okręt nie zatonie

Burdel tu i magiel

WĘDKARSKA HISTORIA

Niedziela 29 01 2012

Niesamowita historia

Pewien wędkarz nad jeziorem

Wzmagał z wielkim się potworem.

Szczupak mocno wodą chlapie

Swym ogromnym pyskiem kłapie.

Kłapnął żyłkę, kłapnął wędkę,

Na wędkarza też miał chętkę.

Lecz się wędkarz zreflektował,

Wiosłem biedak się ratował.

Lecz szczupaka tak poniosło,

Migiem pożarł całe wiosło.

Groźnie patrzył na wędkarza,

Co się nigdy tak nie zdarza.

Podczołgał się z miną żwawą

I chce odgryźć nogę prawą.

A nasz wędkarz ,biedaczysko

Podskakuje  mimo wszystko.

Aż się kiwa łódka cała.

Bestia wcale nie przestała

I napiera mocniej jeszcze .

-Na kolacje zjadam leszcze,

-Na śniadanie lubię brzany,

-A na obiad ;-jem barany.

Kłapnął szczupak więc wędkarza

Co nad wodą to się zdarza.

Właśnie taką miał ochotę

I go połknął niczym szprot-ę .

-Opakowania nie znoszę.

Wypluł ciuchy i kalosze.

Poczym wskoczył do jeziora

Już nie widział nikt potwora.

I nie widział nikt wędkarza.

Co nad wodą też się zdarza.

Aż się w głowie to nie mieści

Takie z wody słychać wieści.

Usłyszeli to wędkarze

Nad jeziorem w pewnym barze.

I choć mieli dość ochoty

Tylko zjedli w barze szproty.

Nie chcąc mieć z nim do czynienia

Wyszli mówiąc do widzenia.

Póki pływa ta w nim zmora

Niema wieści z nad jeziora .

Bo też niema tam wędkarzy.

O horrorze ,nikt nie marzy.

BOCIANIA ZMORA

11 maja 2010

ZMORA

Mała żabka kuma w stawie

Obok bociek czyha w trawie

Chciwie zerka lewym okiem

Chce się zbliżyć cichym krokiem

Obiad czeka tuż za trzciną

Bociek zaś z poważną miną

Nieruchomy jak słup stoi

Czegóż on się tak znów boi

A nóż prawie pięć dni pości

W strasznej teraz jest już złości

Marsza grają wszystkie flaki

Na tę żabę ma on smaki

Jak mu czmychnie tuż z przed dzioba

To ogarnie go choroba

Żaba również jest na diecie

Zapolować wyszła w lecie

W zimie wcale nic nie jadła

W net by sama z głodu padła

W pełni lato Słońce świeci

To nad wodę przyszły dzieci

Rozbawione chlup do wody

Narobiły Bocku szkody

Szybko czmychła żaba rychła

Tylko woda po niej prychła

Bociek w nerwach jest już chory

Ależ wstrętne te bachory

Myśli sobie w wielkiej złości

Jeśli nawet są z miłości

Broń mnie przed tym Panie Boże

Więcej dzieci nie podłożę

TEQUILA Z GRILA

12 maja 2010

TEQUILA Z GRILLA

Dym się dymi na pustyni,

Stary Aztek znaki czyni.

Złapał wigor choć kaleka ,

Nawołuje szczep z daleka.

Wojownicy ,bracia moi,

Sto Agawek przy mnie stoi,

Tomahawki bierzcie w dłonie,

Ani słowa żaden żonie.

Zacisnęli wszyscy zęby,

Nikt nie puszcza pary z gęby,

Nikt nie zdradza cel wyprawy,

Każdy pragnie mieć Agawy.

Szaman ,wódz i wojownicy

Wcale nie są tacy dzicy.

Pismo mają i kulturę

I tajemną z miedzi rurę.

Na pustyni sto stuleci

Życie słodko im tu leci.

Nie zdradzają tajemnicy,

Wielcy są to zawodnicy.

Przeszli żwawo i z ochotą

Kawał drogi ,aż piechotą.

Tomahawki ,ostre noże

Każdy rąbie ile może.

Wcale nie jest takie proste,

Kolce mają one ostre.

Niczym pot  krew z rąk im ścieka

Jest normalka dla Azteka.

Wszak to naród jest bojowy,

Zaś gdy napój jest darmowy

Każde kłute rany krwawe

Przynieść mogą tylko sławę.

Wrze i huczy w kotle woda

Nawet kropli jest tu szkoda,

Na pustyni wody mało,

Wszystkim mocno pic się chciało.

W kotle siedzi rura z miedzi

Wódz Azteków krople śledzi,

Jakże mu się czas ten dłuży,

Wreszcie baniak jest już duży.

Tańczy szaman przy ognisku

Miąższ Agawy mieli w pysku,

W lewo kiwa się kulawo

Klawo ,zgina się na prawo.

Stary Aztek ,choć kaleka

Na brak sławy nie narzeka,

Lubi bardzo pic tequile,

I przeżywać takie chwile.