PAWIAN

28 maja 2012

Postać ta na świecie znana.

Każdy przecież zna pawiana.

Afrykańska to małpa

Lubi z ludzi robić głupa.

Jest rodzina a w niej tata,

Przed nim każdy w strachu zmiata

Ale tylko kiedy zły,

Pokazuje wtedy kły.

Jest i mama opiekunka

Pawianiątek ,ich piastunka.

Latorośle tak nieznośne

Dość ,że broją ,jeszcze głośne.

Jak się wczepi na barana,

Jego mama tak kochana

Musi nosić cały dzień,

Mały pawian taki leń.

Gdy ma humor czasem tata

Też po drzewach z małym lata

Jak u ludzi ,zamiast wózka,

Na barana jest przewózka.

Są problemy tez rodzinne

Może jednak trochę inne

No ,małpie troszkę takie,

Kto pchłę w sierści szybko złapie.

Iska mama ,tata iska

Mały piska i tez iska.
rytuały takie mają,

Ciągle wszyscy się iskają.

Nic nie robią ,głównie jedzą

I na drzewach sobie siedzą.

Potem wszyscy po wieczerzy,

Jak należy każdy leży .

Nic nie ruszy ich w tym buszu,

Brak im wtedy animuszu.

Lecz gdy lampart blisko stoi

Każdy się okropnie boi.

Słychać piski ,słychać wrzaski

I gałęzi słychać trzaski.

Już nie leżą bez obciachu.

Gdzie popadnie wieją w strachu.

Jak uciekną gdzieś daleko

Mały pije mamy mleko,

Futro zaś poprawia tata

Znów im wszystko w koło lata.

Takie  życie jest pawiana ,

Małpa wszystkim w świecie znana.

Nie oglądaj jej w ZOO z bliska

Bo się strasznie pawian ciska!

Kangurek

28 maja 2012

Skacze kangur sobie drogą,

Inni skakać tak nie mogą,

Bo nikt niema takich nóg,

Jak kangurzy ród do dróg.

I nie męczy się on wcale,

Kilometry ma za cale,

Europę w skokach przebył,

Niema miasta ,w którym nie był.

Choć jest młody i ubogi

Mu nie straszne żadne drogi.

Sam ten przebył drogi szmat.

Jest to kangur -obieżyświat.

I rowerem i skuterem

Ścigali się z Globtroterem.

Lecz kangurek w jedną chwilę

Zostawiał ich wszystkich w tyle.

Wszyscy chętni do wygody

Ze zmęczenia szli na lody.

A kangurek jak na stażu

Wciąż przyspieszał na wirażu.

Dla lepszego w drodze wsparcia

Wszystko w torbie miał do żarcia.

Torba wisi mu na brzuchu

Uszy długie -pięć ze słuchu.

Wszystko zgrane jest tak razem,

Że się chełpił swym pokazem.

Zobaczył go pan naczelnik:

-To nie diabeł , ale piernik!

Na okienku wisi plakat.

Jest na poczcie wolny wakat.

-Znasz już całą Europę

-Ja ma listów całą kopę.

-Może więcej ,dwa tysiące

-I zagrodę mam na łące.

-Sam tych listów nie roznoszę,

-Będziesz u mnie listonoszem.

-A po pracy na mej łące

-Możesz skakać jak zające.

-Dam ci jadło ,opierunek

-Za ten trudny twój frasunek.

W Małopolsce jest Skawina.

Lotem przeszła ta nowina

Wszędobylskim -głośnym głosem:

Kangur u nas listonoszem.

Wszędzie słychać o Skawinie,

Że Skawina z niego słynie

I nie żadna to jest bzdura,

Mają w mieście tym kangura.

Nosi listy tu i tam.

Polecony przyniósł nam.

Dał awizo ,podpisałem

Oczywiście ,pogłaskałem.

BORSUK

28 maja 2012

Szary borsuk ,rodem z lasu,

Nigdy niema na nic czasu

A do wszystkich , ciągłe żale,

Że nie wiedzie mu się wcale.

Jest to sprawa nie pojęta.

Dziwią wszystkie się zwierzęta:

Że ten borsuk niezaradny,

Że ten borsuk tak bezradny.

Biedny prycha ,fuka ,zrzędzi,

Że nie może najść żołędzi.

Ciężko przełknąć gorzką ślinę.

Poszedł borsuk w borowinę.

-Zaraz znajdę tu jagody

-Coś na zęba ,dla osłody.

-Niczym przecież się nie brzydzę,

-Żadnym jadłem też nie szydzę.

Mimo starań i wysiłku

W borowinie brak posiłku.

 -Może znajdę gdzieś tu rydze?

-Jakoś rydzów też nie widzę.

Szlakiem zdąża niczym mara.

Borsuk szary ,jak noc szara.

W coraz gorszym jest humorze.

Przecież nocą ciemno w borze.

Z braku słońca blade lica.

W żałość popadł do księżyca.

Oparł grzbiet swój o konara ,

Że aż trzeszczy kora stara.

Jak to jaźwiec ,rozdarł pyska:

-Ma życiowa klęska bliska!

Zbyt zmęczony i zaspany,

Ledwo powlókł się do jamy.

Jest na wszystko obrażony,

Zapadł więc w sen zasłużony.

Słońce wzeszło już wysoko,

On w swej jamie śpi głęboko.

Obudził się znów z wieczora

Lecz na grzyby nie ta pora.

I schowały się jagody,

W liściach też z dębiny płody.

Znowu koniec z końcem wiąże,

Lecz nie związał. W nocy ? Skądże?

Nikt nie zwiąże z końcem końca

Gdy nie widzi ciągle słońca.

KULTURA

26 maja 2012

W rzece bobry małe, duże ,

Rozmawiają o kulturze.

Gdyby była czysta woda

Panowała by tu zgoda.

Patrzcie -ile w rzece dzieci,

Ile rzeką płynie śmieci?

Jak my mamy żyć w śród ludzi,

Gdy nam rzekę tylu brudzi?

Nasza rzeka ,woda nasza.

Skąd w korycie płynie kasza?

Cuchnie ,gryzie ,niejadalna.

Jest to rzecz nienaturalna.

Jeden się nasuwa wniosek:

W koło pozbyć się tych wiosek.

Całkiem nam to nie pomoże

Z miast wypływa śmieci morze.

Na te gady niema siły!

Żeby się tak potopiły!

Nie pomogą nasze tamy

Mimo ,że się tak staramy.

Nigdy zgody tu nie będzie.

Jeśli śmiecić muszą wszędzie,

Uciekajmy gdzie pieprz rośnie

Póki gdzieś jest jeszcze znośnie.

Niech się sami kąpią ludzie

W swym śmierdzącym żrącym brudzie.

I uciekli z tej obory

W niedostępne dzikie bory.

W rzekach kąpią się wciąż dzieci,

Sterty leżą po nich śmieci.

Żadne nie spotkało bobra,

Najważniejsza- frajda dobra!

BOCIE I ŻABY

8 grudnia 2010

BOCIEK I ŻABKI

Siedziały w ogrodzie

Dwie żabki przy wodzie.

Ze sobą kumały ,

Rytuał ich stały .

A bociek czatował,

Za krzakiem się chował.

Miał dosyć wszystkiego,

Drażniły ci jego.

Zdrowie w niedoli,

Głowa go boli.

Wrzeszczące owacje.

Zjadł je na kolacje .