MIÓD

 Nadciągnęły czarne chmury .
Dziś w przedszkolu dzień ponury ,
Bo Pluszowe wszystkie Misie 
Na Dzieci , obraziły się .

Odwróciły się plecami ,
Nie chcą zabaw z Dzieciakami .
Smutni tacy .
Nieboracy .
Miodu nie ma dziś na tacy .

Miód był zawsze do tej pory ?
Wczoraj zjadły im Bachory !
Dała im z samego ranka 
Do zjedzenia , Przedszkolanka ,

Tak wrzeszczały w niebogłosy ,
Że na głowie stały włosy .
Dla świętego więc spokoju ,
Dała cały zapas słoju .

Ani kropli ?
Ani ciut ciut ?
Taki dobry był ten miód !
Makiem zasiał , spokój taki ,
Wszystkie grzeczne Przedszkolaki .

Już wiadomo , zdaje mi się ,
Czemu miód tak lubią Misie .
Dzięki Pani Intendentko !
Szczęście ! 
Miód kupiła prędko .

FIGI

 Figa z makiem i przetakiem .
Nie da jej się zjeść ze smakiem .
To jest Figa niemożności ,
Złośliwości i zazdrości .

Za to Figa z drzewa taka ,
Każdy wciąż ma na nią smaka .
Ledwo Figi raz spróbuje 
Zaraz lepiej się poczuje .

Gibon bardzo lubi Figi .
Zjada Figi na wyścigi .
Ile wlezie , tyle zdoła .
Bez Fig Gibon to ma doła .

Figi jest to przysmak rajski .
Je je Misiek Himalajski .
Wciąż się na nie oblizuje .
Drzewo do cna opędzluje .

Gdy zobaczą Ptaszki Figi ,
Dogadują się na migi .
Ptasim jedzą je sposobem .
Dzióbią je po prostu dziobem .

Też różowa Świnka Pigi 
Tak uwielbia słodkie Figi .
Uśmiechnięta wciąż zajada ,
Chrumka , mlaska , jakże rada .

Bardzo Dzieci lubią Figi .
To owoce z pierwszej ligi .
Więc rodzice od zarania ,
Ciągle robią ich starania .

Te owoce są z Afryki 
I je lubią wszystkie smyki .
Figi rosną niczym gruszki .
Zrywać , jeść , lizać paluszki .

STRZYŻYK I ŁOŚ

 Łosie futra mają z włosia .
Aż się prosi skubać Łosia 
Albo , ostrzyc go do glacy .
A są chętni , na to tacy .

Siada Strzyżyk mu na grzbiecie 
Już na wiosnę , również w lecie 
I tak strzyże tego Łosia ,
Z jego wspaniałego włosia .

A Łoś cieszy się z fryzjera ,
Gdy na grzbiecie mu przywiera .
Co dzień frajda jest dla Łosi ,
Jak swój wyczyn Strzyżyk głosi 

Wyśpiewując serenady ,
Dla wybranki i parady ,
Ze gotowy domek z włosia ,
Co wyskubał , z grzbietu Łosia .

ŻÓŁWIE BŁOTNE

 Chcą iść Żółwie na wycieczkę ,
Świat chcą poznać choć troszeczkę .
Zebrały się więc w gromadę ,
Przed wycieczką na naradę .

Choć są nasze krótkie nóżki ,
Ocierają trawę brzuszki ,
I mozolne nasze kroki ,
Wyruszymy w świat szeroki .

My jesteśmy Żółwie Błotne ,
Błotne Żółwie , nie markotne .
Nic nam trudy , nic przeszkody ,
Nic udręki , niewygody .

Każdy Żółw ma pancerz gruby 
I ochroni go od zguby .
Nam przychylne są jeziora 
I strumyków cała sfora .

Czy to Wisła , czy też Odra ,
W każdej rzece woda modra .
Tam gdzie woda modra płynie ,
Żółw żyć będzie w tej krainie .

W wodzie Żółwie są gramotne .
Bo jesteśmy Żółwie Błotne .
Czy szuwary , czy też błoto ,
Dla nas Żółwi istne złoto .

Po owocnej Żółwiej radzie 
Wyruszyli w całym składzie 
I dokoła staw zwiedzili , 
I do stawu , powrócili .

PAN NIETOPERZ

 Choć śpi sobie cały dzień ,
Pan Nietoperz nie jest leń .
Emanuje z niego moc ,
Pracowita każda noc .

Kiedy wszyscy idą spać 
Pan Nietoperz musi wstać ,
Bo mu głośno burczy brzuch ,
Musi złowić dużo much .

Gdy w pieczarze smacznie śpi 
O komarach ciągle śni .
Tak jak wampir , lubi krew ,
Więc go wieczór wzywa zew .

Gdy Miesiączek błyszczy z chmur ,
Pan Nietoperz zwiedza bór .
Każdy komar przed nim drży 
A najbardziej , gdy deszcz mży .

On jest nocny ciemny duch 
I postrachem wszystkich much .
Nawet pająk bardzo zły ,
Chowa swe ze strachu kły .

A cwana modliszka ?
Też !
Chowa się jak wstrętna wesz ..
Wreszcie słońce budzi dzień ,
Pan Nietoperz jest już leń .

Do pieczary idzie spać ,
By móc w nocy znowu wstać 
Bezszelestny ciemny duch .
Pan Nietoperz , to jest zuch !