Ślepowron ma dużą chrapkę
Połknąć małą Rybkę Babke .
Lecz ta Rybka nie jest gapa .
I do norki hop , drapaka .
W oko Ptaka chlapa błotem
Żeby wrócił się z powrotem .
- Idź Ślepowron gdzie pierz rośnie !
- Być tu z tobą zbyt nieznośnie !
- Tu mój domek !
- Tu me pole !
- W drugie oko przyfasole !
Nie minęły dwie minuty ,
Lecą w oko z błota gluty .
Zachlapane oba oka .
Ni to Czapla ?
Nito Sroka ?
Całkiem ślepe jest ptaszysko .
Stąd Ślepowron .
Biedaczysko ?
Nadciągnęły czarne chmury .
Dziś w przedszkolu dzień ponury ,
Bo Pluszowe wszystkie Misie
Na Dzieci , obraziły się .
Odwróciły się plecami ,
Nie chcą zabaw z Dzieciakami .
Smutni tacy .
Nieboracy .
Miodu nie ma dziś na tacy .
Miód był zawsze do tej pory ?
Wczoraj zjadły im Bachory !
Dała im z samego ranka
Do zjedzenia , Przedszkolanka ,
Tak wrzeszczały w niebogłosy ,
Że na głowie stały włosy .
Dla świętego więc spokoju ,
Dała cały zapas słoju .
Ani kropli ?
Ani ciut ciut ?
Taki dobry był ten miód !
Makiem zasiał , spokój taki ,
Wszystkie grzeczne Przedszkolaki .
Już wiadomo , zdaje mi się ,
Czemu miód tak lubią Misie .
Dzięki Pani Intendentko !
Szczęście !
Miód kupiła prędko .
Figa z makiem i przetakiem .
Nie da jej się zjeść ze smakiem .
To jest Figa niemożności ,
Złośliwości i zazdrości .
Za to Figa z drzewa taka ,
Każdy wciąż ma na nią smaka .
Ledwo Figi raz spróbuje
Zaraz lepiej się poczuje .
Gibon bardzo lubi Figi .
Zjada Figi na wyścigi .
Ile wlezie , tyle zdoła .
Bez Fig Gibon to ma doła .
Figi jest to przysmak rajski .
Je je Misiek Himalajski .
Wciąż się na nie oblizuje .
Drzewo do cna opędzluje .
Gdy zobaczą Ptaszki Figi ,
Dogadują się na migi .
Ptasim jedzą je sposobem .
Dzióbią je po prostu dziobem .
Też różowa Świnka Pigi
Tak uwielbia słodkie Figi .
Uśmiechnięta wciąż zajada ,
Chrumka , mlaska , jakże rada .
Bardzo Dzieci lubią Figi .
To owoce z pierwszej ligi .
Więc rodzice od zarania ,
Ciągle robią ich starania .
Te owoce są z Afryki
I je lubią wszystkie smyki .
Figi rosną niczym gruszki .
Zrywać , jeść , lizać paluszki .
Łosie futra mają z włosia .
Aż się prosi skubać Łosia
Albo , ostrzyc go do glacy .
A są chętni , na to tacy .
Siada Strzyżyk mu na grzbiecie
Już na wiosnę , również w lecie
I tak strzyże tego Łosia ,
Z jego wspaniałego włosia .
A Łoś cieszy się z fryzjera ,
Gdy na grzbiecie mu przywiera .
Co dzień frajda jest dla Łosi ,
Jak swój wyczyn Strzyżyk głosi
Wyśpiewując serenady ,
Dla wybranki i parady ,
Ze gotowy domek z włosia ,
Co wyskubał , z grzbietu Łosia .
Chcą iść Żółwie na wycieczkę ,
Świat chcą poznać choć troszeczkę .
Zebrały się więc w gromadę ,
Przed wycieczką na naradę .
Choć są nasze krótkie nóżki ,
Ocierają trawę brzuszki ,
I mozolne nasze kroki ,
Wyruszymy w świat szeroki .
My jesteśmy Żółwie Błotne ,
Błotne Żółwie , nie markotne .
Nic nam trudy , nic przeszkody ,
Nic udręki , niewygody .
Każdy Żółw ma pancerz gruby
I ochroni go od zguby .
Nam przychylne są jeziora
I strumyków cała sfora .
Czy to Wisła , czy też Odra ,
W każdej rzece woda modra .
Tam gdzie woda modra płynie ,
Żółw żyć będzie w tej krainie .
W wodzie Żółwie są gramotne .
Bo jesteśmy Żółwie Błotne .
Czy szuwary , czy też błoto ,
Dla nas Żółwi istne złoto .
Po owocnej Żółwiej radzie
Wyruszyli w całym składzie
I dokoła staw zwiedzili ,
I do stawu , powrócili .
