DO MAGDALENY

 Piękna Madzia , blondyneczka ,
Co dzień patrzy z okieneczka .
A jej oczka , dwa diamenty ,
Kto w nie spojrzy , jest zaklęty !

Jakąż magię ma w tych oczach ?!
Że każdego zauroczy .
Jeśli zajrzysz nie opatrznie ,
Zakochiwać się w niej zaczniesz .

Madzia wtedy się uśmiecha .
No , bo bracie , miałeś pecha .
Daje znaki , że zajęta .
Ale , czy ta Madzia święta ? !

Jest delicja nad delicje !
Choć wezwali by policję ?!
Ja ją dorwę !
Zrobię swoje !
Żadnej pały się nie boję !

Magdalena , powiedz proszę ..
Nie obdarzę ciebie koszem . 
Masz ty u mnie duże szanse .
Walcz cierpliwie o awanse .

TAKIE JEST SZCZĘŚCIE JEŻY

Płacze Żmija w niebogłosy 
Aż Jeżowi jeży włosy .
Na tę Żmii głośną zgrywę  ,
Zaczesuje Jeż swą grzywę .

- Patrz się Żmija !
- Bez lusterka ,
- Tak się czesze kawalerka .
Wsadził grzebień do kieszeni ,
Żmija w złości się czerwieni ,

Zwija , parska , groźnie syczy ,
I potokiem łez mu ryczy .
Lecz nie wzrusza nic to Jeża .
Życie !
Zwierz pożera zwierza .

Na nic lament , trwogi jęki ,
Jak parówkę wziął ją w szczęki ,
Po czym , pogryzł ją dokładnie .
Skonsumował , całą ładnie .

Wyprasował spodnie w kautke .
- Czas mi ruszyć już na randkę .
Spotkał swoją Jeżowinke .
Uśmiechniętą miała minkę .

Też już była po obiedzie .
Dwa Zaskrońce tak jak Śledzie ,
Zassała je bez oddechu ,
Bo na randkę szła w pośpiechu .

Wziął pod rękę Jeżowinke .
- Choć pójdziemy zjeść malinkę .
Kosz nazbierał im kopiaty ,
Zjedli je za wszystkie światy .

Przytulili się do siebie 
I zasnęli w siódmym niebie .
Śniły im się węży zwoje ,
Tak szczęśliwi są we dwoje .

ACH TE LEMURY

 Nadciągnęły ciemne chmury ,
Pochowały się Lemury .
Żaden Lemur nie jest leszczem ,
Cwaniak chowa się przed deszczem .

Gdy już skończy się ulewa ,
W słońcu Lemur się wygrzewa .
Lekko zmokłe suszy futro ,
Żeby nie być chorym jutro .

Potem wrzuci coś na zęba .
Wtedy cieszy mu się gęba .
Kiedy naje się do syta ,
Idzie spać , o nic nie pyta .

BLAT DRAKULA PALOWNIK ostrzeżenie !

 W Transylwani żył Drakula ,
Duch tu jego do dziś hula .
Tylko wejdziesz na zamczysko ,
Duch , jak wstrętne jest smoczysko .

Zieje ogniem , dmucha szronem ,
Owlekając cię kokonem .
A gdy ma cię już w czeluści ,
Tam ci taki łomot spuści ,

Robisz w gacie po całości ,
Niebotyczne przy tym mdłości .
Zaraz rzygasz jak kot młody .
Takie z Palem są przygody .

To nie koniec tej mordęgi .
Rozżarzone bierze cęgi 
I zaciska ci na szyję ,
Serce prawie już nie bije .

Ogarnia cię niemoc cała .
Nie bądź więc zakuta pała .
Lepiej pojedź gdzieś nad morze ,
Bo tam nikt ci nie pomoże !

JAK TU KOMU UTRZEĆ NOSA ?

 Osa ostra jest jak kosa ,
Jak się wnerwi , utrze nosa .
Właśnie spotkał Bzyk tę Osę ,
Gdy popijał ranną rosę .

Zawołała :
- Ej !
- Ty !
- Bzyku !
- Ej ! Ty ! Bzyku choleryku !
- Co się szwendasz po trawniku !
- Ej ty Bzyku !
- Choleryku !

- Chętnie powiem droga panno .
- Toaletę mam poranną .
- Napiłem się rannej rosy ,
- Teraz umyć chciałbym włosy .

- Odkąd włosy myją Bzyki ?
- Takie Bzyki choleryki !
- Muchy czarne są jak smoła !
Pogardliwie Osa woła .

- Odkąd jest na świecie woda ,
- Odtąd jest na mycie moda .
Odparł Bzyk doniośle Osie ,
Choć ta Osa nie jest w sosie .

Wzięła się pod boki Osa ,
Chce Bzykowi utrzeć nosa .
- Rozzuchwalasz mi się Bzyku !
- Jesteś u mnie na świeczniku !

- Taka harda jesteś Osa ?
- Choć się umyj , świeża rosa !

- W naszych genach są powody ,
- Każda z Os ma wstręt do wody .
- Pić tę rosę to ja mogę .
- Nie umyję nawet nogę ,
- A dopiero w wodzie głowę ,
- To dla Osy nie jest zdrowe .
- Wyglądamy bardzo ładnie ,
- Bo myjemy się dokładnie .
- Zamiast wody , mamy ślinę.
- Ależ masz skwaszoną minę !

Zaniemówił na te słowa .
Rozbolała Bzyka głowa .

Ostra Osa , jak ta kosa ,
Nie chcąc , mu utarła nosa .