CZAR MOTYLA

21 Marca 2013

Jakiż pyszny wśród motyli!?

Nie zapomni nikt tej chwili

Kolorowej ,tak bajecznie,

Obraz cudny pomni wiecznie,

Zieleń łąki ,pąki kwiecia.

Śliczny motyl wolno wzleciał

Zasłuchany w czaru flecie,

Niczym tancerz w swym balecie.

Jakby nutki wypłynęły

Z wnętrz radości i stanęły

W śród cokołów firmamentu.

Niesłyszalny głos lamentu

Co przyciąga uniesienia,

Upraszając łask spełnienia.

Ach ! Jak pląsa z macierzanką,

Krąg zatoczył ,jak z kochanką

Się rozstaje ,skrzydłem muska

Jakby całus  kwiatu łuska,

Delikatny powab czaru.

Feromony wciąż  nektaru

Jak hipnoza ,w uniesieniu

Symfonicznych szeptów drżeniu

Opętania ,afonicznej

Chwili zostać ,chce magicznej.

Nie odlatuj mój kochanku ,

Zostań zemną ,przy poranku

Świeżej rosy ,w brzasku słońca,

Zostań zemną , wciąż , bez końca.

Uwiedziony kwiat muśnięciem

Jakby ronił łzy za księciem.

Lecz Don Juan chce udręki.

Iskrę zasiał wiecznej męki.

Pomnij pąku ty motyla,

Jakaż słodsza jest idylla

Od mojego pocałunku?

Gdym kosztował się w twym trunku.

ŻMIJA

24 listopada 2010

Wyciągnięty ogon długi,

A na grzbiecie zygzak w smugi.

Cwana żmija ,co się zwija,

Udawała w lesie kija.

Idzie misio i kuśtyka,

Wypatruje miś patyka,

Potrzebuje na podpórkę,

Ciężko mu jest iść pod górkę.

Żmiję  ,już ją prawie mija,

Lecz w niej dojrzał kawał kija.

Leżał sobie tuż przy szlaku.

[Masz ty szczęście nieboraku]

Ucieszył się misio z faktu.

Lecz ta żmija nie ma taktu.

Miś się schyla po patyka,

A ten patyk groźnie syka.

Ugryzł misia w drugą łapę,

Miś totalną ma już klapę.

Bolą misia łapy obie.

A ta żmija ? -Poszła sobie!

Każda żmija tak się zwija,

I zasady wszelkie mija,

Aby tylko dopaść cele.

Takich żmij na Świecie wiele!

Żmija zawsze jest zdradziecka

Wie to każdy z nas  od dziecka.

Cóż spodziewać się od gada?

Nawet w rymie -wyjdzie zdrada!

HARNAŚ MATEUSZ -GÓRALSKIE BAJANIE

9 września 2010

W Zakopanem ,pod Giewontem,

Mieszka sobie Świstak kątem.

Ma ciupagę i kapelusz,

Jest zbójnikiem nasz Mateusz.

Dwa pistole ma za pasem

Jak się wnerwi ,strzela czasem.

Sławny harnaś nad harnasie

Tu na Turni nom się pasie.

Ze zbójecką swoją bandą

Każdy dzionek kończy grandą.

Gdy harcuje na polanie

Boją się go wszystkie dranie.

Ma na pieńku u niedźwiedzia.

Potraktował go jak śledzia.

Miś dobierał się do barci.

Solą drania ostro skarcił.

Dostał misio prosto w zadek

Zaraz z drzewa miał upadek.

Pogruchotał wszystkie kości,

Więcej już nie przyszedł w gości .

Rudy lis, nie czuł pokory

I zaglądnął im do nory.

Tak zdrzazniły się Świstaki-

Jeden świst był i kopniaki.

Zapłakane obie gały,

Chodzi lisek obolały,

Gdy usłyszy świst Świstaka

Szybko daje lis drapaka.

Orzeł kiedyś chciał go dorwać,

Plan obmyślił jak go porwać.

Zamiast piórek został bieżnik.

Sam w zasadzkę wpadł drapieżnik.

Z orla  -kurczak na golasa,

Chowa się ze wstydu w lasach.

A ferajna z animuszem

Zdobi w piórka kapelusze.

Na pamiątkę tej historii

Każdy góral chodzi w glorii,

Ma wetknięte w swój kapelusz

Orla pióro jak Mateusz.

Przy pomyślnych halnych wiatrach,

Rządzi zbójnik w naszych Tatrach.

Na Podhalu ,Bukowinie

Mit ten o nim nie zaginie.

Zakopiańskie jest bajanie.

Kończy baca swe podanie.

Grają skrzypki ,buczą basy,

W Tatrach zawse pikne casy!

Mazurki I Wróbelki

17 styczeń 2013

Ptasząt wielka jest rodzina.

Każdy ptaszek ma kuzyna,

Matkę ,ojca ,brata ,wujka.

Tak skowronek ,jak jaskółka.

I Mazurek ,ptaszek płowy

Co zamieszkał las dąbrowy,

Gdzie chowają się wiewiórki,

Jeże ,sarny i przepiórki,

Lisy ,wilki i jelenie,

Jedno takie miał marzenie.

Poznać wszystkich swych kuzynów,

Wujków ,ciotki i ich synów

I ich córki ,jeśli da się.

Za rodziną tęskni ptasie.

Więc poleciał w wiejskie pola,

Łąk zagonów ,blisko rola,

Na niej żyto i pszenica

A w nich kąkol i mietlica,

Wszelkich stanów ,raj dla ptaków.

Można najeść się robaków

I ziarenek różnej trawy,

Można ćwierkać bez obawy.

Gdzie beztrosko i bezpiecznie ,

Słowem ,można tu żyć -wiecznie.

Kłosek żyta w słońcu lśniący

Widok ten ,przyzywający.

Każdy ptak ,choćby nie wiem co?!

Musi  popróbować źdźbło!

Tak pomyślał nasz Mazurek.

Jak podwodny smukły nurek

Zapikował w zboże z góry,

Z góry chyżo na pazury.

I z polotem ,ptasim wdziękiem,

I magicznej dozy  lękiem

Wylądował w łan zbóż żyta

Gdzie sił ziaren niespożyta,

Jakby winogrona kiście

W słońcu mieniły soczyście.

Wśród tych kłosów są porosty,

Kwiaty ,fioletowe osty,

Można zoczyć polne maki

Odziane w czerwone fraki.

Między nimi ,barw przecinki,

Mienią inne się roślinki.

Nad tą łąką łanów zboża

Rójka trzmieli bzyka hoża

A w źdźbłach żyta ,niczym w lasku,

W promienistym słońca blasku

Siedzi sobie ptaszków chmara.

Melodyjna  Ćwirków gwara

Ćwierkiem tirli ,jakże cudna

Uchu miła ,nigdy nudna.

Jego nutki !-tak mu znane,

Tak radosne i kochane.

W mig zrozumiał nasz Mazurek

Że jest rodem z tych podwórek.

Jest z tej łąki ,z łanu tego

Jakże sercu mu drogiego.

Zakończyły się rozterki.

Są Mazurki i Wróbelki

Wróblowate oba rody,

Odprawiały w zbożu gody.

Ucieszyło się ptaszysko.

Trwało ptasie weselisko,

Żenił jeden się Wróbelek

Dalszy kuzyn ,Trelelelek.

Mazurkówna narzeczona

Ma być przyszła jego żona.

Spotkał ojca i mateczkę,

Spotkał wuja i cioteczkę,

I kuzynki i kuzynów,

I ich córki i ich synów ,

I sąsiadkę i sąsiada,

Trwa rodzinna tu biesiada.

Już dowiedział się Mazurek

Szary wróbel -jego wujek

Z siostrą ojca jest żonaty.

Ród mazurków wróblowaty!

Między nimi ta różnica;

U Mazurka inne lica.

Na policzkach czarne plamy.

Po tym ptaki rozpoznamy.

Żyją w zgodzie oba rody,

Czasem wspólne mają gody.

ZAWÓD

16 styczeń 2013

Pani dzieci pyta w szkole;

Jaką w życiu chcą mięć rolę?

Jakie dzieci są marzenia?

Czy realne do spełnienia?

W jakim istnieć chcą zawodzie?

Czy z serduszkiem będą w zgodzie?

Czy marzenia są realne?

Czy zawody zbyt banalne?

Może zbyt wysokie cele?

Czy osiągnąć mogą wiele?

Czy potrafią myśleć głową?

Znać chce przyszłość zawodową.

Basia ma paluszek w górze;

Me wyzwanie to jest duże.

Nienawidzę bardzo Darka!

Ja to będę pielęgniarka.

Będę robić mu zastrzyki

Za te jego złe wybryki.

A jak będzie dalej taki

Z brzucha mu wypruję flaki.

Zabójczyni -myśli pani.

Szybko pani Basię gani;

Ależ Basiu drogie dziecko

Nie myśl Basiu tak zbójecko.

A co na to powie Darek;

Ja to fajny mam zegarek.

Nowoczesny i sportowy

W nim zapalnik mam gotowy.

Gdy podłączę z dynamitem,

Pielęgniarka będzie mitem.

Porachunki tak wyrównam,

Baśkę w szkole z błotem zrównam.

Terrorysta -myśli pani.

Szybko Darka pani gani;

Ależ Darku chłopcze drogi

Nie bądź dziecko taki srogi.

Andrzej ma nad głową palec.

To spokojny cichy malec.

Pani więc jest w siódmym niebie.

No Andrzejku ,słucham ciebie.

Darek z Baśką to są osły,

Zbyt uczucia ich poniosły,

Teraz wszyscy o tym wiedzą.

Że w więzieniu już nie siedzą?

Trzeba tu być bardzo sprytny

Żeby zostać nieuchwytny,

I nie mówić nic nikomu.

Tak mi kazał ,tata w domu.

Policjantem jest mój tato

Jak nabroi -nic ma za to.

Nawet gdy zabierze fant -a

Mundur chroni policjanta.

Pani powiem teraz szczerzę;

Ja w policję też nie wierzę,

Bo niedawno tych z drogówki

Powsadzali  za łapówki.

Ja to będę prokurator.

W każdej sprawie jest dyktator.

Gdy poślizgnie komuś noga

Kaucja zawsze będzie droga.

Cicha szelma- myśli pani.

I Andrzejka pani gani;

Och Andrzeju miły malcu,

Czystsze drogi są do smalcu.

Czy ktoś zostać chce doktorem?

Wzrok jej szczepił się z Wiktorem.

Taki mądry wyraz twarzy

On na pewno o tym marzy.

Bardzo proszę ,wstań Wiktorze,

Opowiedz nam o wyborze.

Wstał więc Wiktor podniósł brewkę

I zaczyna taką śpiewkę;

Doktor proszę droga pani

To jest zawód mocnych drani,

Musi mieć stalowe nerwy

Gdy ktoś jęczy mu bez przerwy.

W domu tak jęczała babcia,

Przyłożył jej dziadek z kapcia,

Choć był dziadek babci miły

Nerwy jemu popuściły.

Schorowana była zmora .

Szkoda było na doktora,

Tak feralny był przypadek,

Co skwitował potem dziadek.

Mam po dziadku słabe nerwy

W tym kierunku nie mam werwy,

Ja tam wolę konduktorem,

Wobec wszystkich być z honorem.

Kasowniki są w tramwajach

A "kanary" na Hawajach.

Hulaj duszo ma na gapę

Bez biletu dwajścia w łapę.

Nieuk cwaniak -myśli pani.

I Wiktora pani gani;

Wiesz Wiktorku mój dzieciuchu

Przemyśl pracę w miejskim ruchu.

Ręce opadają obie!

Pani się po głowie skrobie,

Załamanie umysłowe?

I choróbsko jest gotowe.

Ale młoda i ma chęci

Praca w szkole ją wciąż nęci,

Nie poddaje się zbyt szybko

Proszę teraz ,o ,ty ,rybko.

Tu zwróciła się do Zosi,

Tylko ona chałat nosi,

W takim razie nie zepsuta,

Będzie mądra z nią dysputa.

Zosia robi czary mary

Tak poprawia okulary.

Całkiem inna z całej klasy

Celebruje dla okrasy.

Ja to chcę być bardzo wielka

Jak pani -nauczycielka,

Taka mądra i ładniutka.

Tu piłeczka była krótka.

Ale cwana -myśli pani.

Zosi pani nic nie gani.

Moja rybko cię pochwalę

No wspaniale ,dąż wytrwale.

Nagle pani zaświtało.

Wypowiada się Jaś mało.

Zawsze głupie ma pomysły,

Widzi ,oczy mu rozbłysły.

Może jednak dziś coś powie?

Mądrzejszego się coś dowie?

A ty Jasiu kochaniutki

Masz na sercu jakieś smutki?

Powiedz Jasiu ,wyduś z siebie.

Co interesuje ciebie?

Proszę pani, no zwierzątka.

Super Jasiu ,będzie piątka!

Nie wiedziałam żeś jest taki

I ratować chcesz zwierzaki?!

Proszę bardzo ,tak poczynasz?

Proszę -Jasio weterynarz!

Już się pani tak rozkwila,

Mów nam Jasiu ,twoja chwila!

Niech się pani nie rozczula,

Ze mnie żadna jest gaduła.

Wszyscy wiedzą Jaś- zbereźnik.

Ja to będę krwawy rzeźnik.

Wiedzcie ojcowie i matki,

Waszym zwierciadłem są dziatki !